‘We zouden een patiënte een chemokuur geven, toen ik zag dat ze druk bezig was met waterverven,’ zegt Marco den Hertog. ‘Mijn collega zei voor de grap: ‘Dan kun je Marco’s klompen ook wel doen,’ want die waren wit en saai. Dat vond zij een enorm leuk idee.’ Voor mannen blijkt het nog erg lastig te zijn om leuke klompen te vinden. ‘Of het wordt wit, of het wordt één kleur zoals groen of blauw. Beetje saai eigenlijk, dus toen ze zei dat ze mijn klompen wel wilde beschilderen, werd ik erg enthousiast.’
‘Ik wilde twee dingen erop hebben staan die voor mij erg belangrijk zijn: natuur en Zweden.’ Twee dagen later stonden de klompen klaar voor Den Hertog. ‘Ik vond het fantastisch om te zien wat ze ervan had gemaakt. Als patiënten mijn klompen zagen knoopten ze gelijk een gesprek aan. Het is ook heel herkenbaar.’
Collega’s zeiden dat ze ook zulke klompen willen. ‘Maar je gaat niet naar de patiënte toe om te vragen ‘kan je mijne ook even doen?’ Het merendeel van de collega’s zijn vrouwen, daar zijn al heel leuke klompen voor.’
'De patiënte heb ik later nog eens gesproken'
Den Hertog heeft de klompen nu niet meer, maar hij heeft ze kunnen dragen met trots. ‘Ik had klompen met een flexibele zool. De meesten lopen rond op een houten zool, maar ik vond de klompen met een flexibele zool veel lekkerder lopen.Toch komen op een gegeven moment zoveel scheuren in de klompen, dat ze echt af zijn. Ze hebben het goed volgehouden, want ik heb ze zeker 5 jaar gedragen.’
‘Ik heb de patiënte later nog een keer gesproken, toen zag ze mijn klompen weer en zei dat ze het een enorm leuk project had gevonden. Ze heeft zoiets ook niet nog eens gedaan, dus ik had écht unieke klompen.’
Het UMCG is niet alleen maar een universitair medisch centrum. In de rubriek Ondertussen in het UMCG zie je elke acht weken dat er in deze ‘stad in de stad’ zoveel meer gebeurt dan je op het eerste oog denkt.
