'Mijn functie is hoofd Eten en Drinken. In de horeca noemen ze dat Food & Beverage. Dat betekent dat ik verantwoordelijk ben voor alles wat met eten en drinken te maken heeft: van patiëntenvoeding tot restaurants, catering en koffieautomaten.
Dat doe ik niet alleen. Integendeel. Uiteindelijk doen we dit met zo'n 130 collega's. Ik ben heel erg van het teamwerk. Alles wat we hier ontwikkelen en verbeteren, doen we samen.
Ik werk eigenlijk mijn hele leven al in de horeca. Ik begon als barkeeper, werd later kok en souschef en heb zelfs nog een eigen zaak gehad. Eten en drinken is altijd een passie geweest. Is er iets leukers dan eten en drinken? Mensen verzorgen, mensen blij maken met eten en drinken, creatief bezig zijn. Dat vond ik altijd het mooiste van het vak.
Toch kwam er een moment dat ik iets anders wilde. De werktijden begonnen te wringen. Avonden, weekenden, feestdagen. Als je eenmaal uit de horeca bent, wil je eigenlijk nooit meer terug. Maar ik wilde wel iets met eten en drinken blijven doen. Daarom kwam ik dertien jaar geleden in de zorg terecht. En eerlijk gezegd vind ik dit veel zinvoller.
Renee van Veen en een deel van zijn team in de keuken.
Alles wat we hier ontwikkelen en verbeteren, doen we samen.
Voor een patiënt is het eetmoment vaak het leukste moment van de dag. Daar leven mensen naartoe. Juist daarom moeten we daar iets moois van maken. Dat zit niet alleen in wat er op het bord ligt. Het zit ook in gastvrijheid, aandacht en kwaliteit. Als iemand ziek is, moet je niet afwachten tot diegene iets bestelt. Je moet verleiden tot eten. Dat woord gebruik ik bewust, verleiden. Want een patiënt bestelt misschien niets. Omdat diegene geen trek heeft. Of denkt lastig te zijn. Dan moet je het gesprek aangaan. Vragen waar iemand zin in heeft. Kijken wat mogelijk is.
Een van de grootste projecten waar we nu aan werken is een compleet nieuw voedingsconcept voor patiënten. Op dit moment wordt veel voeding in één centrale keuken geproduceerd. Door het logistieke proces dat daarbij komt kijken moeten patiënten soms een dag van tevoren kiezen wat ze willen eten. Dat zorgt voor verspilling: sommige mensen zijn de volgende dag met ontslag, anderen moeten onverwacht nuchter blijven voor een behandeling. Daardoor komt ongeveer 30 procent van de maaltijden ongebruikt terug. Dat vind ik zonde.
Daarom bouwen we nu satellietkeukens dichter bij de verpleegafdelingen. Mijn ideaal is om de voedingsketen tot aan de mond van de patiënt goed geregeld te hebben. Straks kunnen patiënten veel later kiezen wat ze willen eten. We bereiden de maaltijden dichter bij het moment van uitserveren en kunnen beter inspelen op wat iemand nodig heeft. Dat betekent minder verspilling, maar ook betere kwaliteit. Vanuit mijn horeca-achtergrond geloof ik namelijk dat je zo lang mogelijk controle wilt houden over een gerecht voordat het naar de gast gaat.
Ook in de restaurants voor medewerkers en bezoekers zijn we bezig met een nieuwe voedingsvisie. Daarbij kijken we voortdurend naar de balans tussen gezondheid, smaak, duurzaamheid en betaalbaarheid. Dat is soms best ingewikkeld.
Een ziekenhuis zal nooit een restaurant worden, maar we kunnen wel proberen het zo te benaderen.
We hebben allerlei afspraken gemaakt over gezonde voeding en de transitie richting meer plantaardig eten. Tegelijkertijd willen we dat medewerkers en bezoekers tevreden blijven. Als je iets van de kaart haalt wat mensen graag eten, krijg je reacties. Dat hoort erbij. Maar ik geloof wel dat we als ziekenhuis een voorbeeldfunctie hebben.
De uitdaging is om gezonde keuzes aantrekkelijk te maken. We hebben bijvoorbeeld gemerkt dat mensen veel minder snel kiezen voor een gerecht als er groot 'vegetarisch' voor staat. Haal je dat woord weg, dan wordt precies hetzelfde gerecht ineens veel populairder. Dat soort dingen vind ik fascinerend.
Wat ik misschien wel het leukste vind aan mijn werk, is dat ik voortdurend bezig ben met nieuwe ideeën. We bruisen van de ideeën, maar tijd is er niet altijd. Ik haal inspiratie uit gesprekken, congressen, vakbladen en uit contacten met leveranciers. Soms komt daar iets uit waar we echt impact mee kunnen maken. Bijvoorbeeld op het gebied van duurzaamheid of regionale producten.
Renee van Veen met zijn collega in de keuken.
Maar uiteindelijk draait het nooit om mij. Ik kan dit werk alleen doen dankzij de mensen om mij heen. Koks, diëtisten, voedingsassistenten, teamleiders, onderzoekers, leveranciers en collega's uit de zorg. In de afgelopen jaren heb ik geleerd hoe belangrijk die samenwerking is. Als je ergens aan een knop draait, gebeurt er ergens anders ook iets. Juist daarom vind ik het mooi dat voeding en zorg elkaar steeds beter weten te vinden.
Mijn dagen zijn nooit hetzelfde. De ene keer ben ik bezig met patiëntenvoeding, de andere keer met restaurants, duurzaamheid, aanbestedingen of grote verbouwingen. Dat maakt het juist leuk. Ik hoef nooit op zoek naar werk. Wat mij drijft, is eigenlijk heel simpel. Ik wil dat we het iedere dag een beetje beter doen. Voor de patiënt die moet herstellen. Voor de medewerker die een gezonde lunch zoekt. Voor de bezoeker die even op adem wil komen met een kop koffie. En vooral voor de patiënt die aan het einde van een lange dag kan zeggen: die maaltijd was vandaag een lichtpuntje.’
Meer gezonde jaren voor iedereen vraagt om mensen die blijven leren, vernieuwen en verbinden. Om mensen die zich met hart en ziel inzetten voor betere zorg, gezondheid, onderwijs en wetenschap. In de rubriek Wat mij beweegt vertellen mensen binnen en rond het UMCG wat hen drijft, raakt en beweegt.
