Linda weet precies wat er gaat gebeuren als ze op de operatietafel ligt. Ze is arts en in opleiding tot anesthesioloog. Een operatiekamer is voor haar bekend terrein. Ze kent de handelingen, de apparatuur, de medicijnen. Alleen is haar plek deze keer anders.
‘Toen mijn collega’s me onder narcose brachten, dacht ik: ze brengen me nu in slaap en ik moet volledig vertrouwen op de mensen hier.’ Dat besef raakt haar. ‘Je bent compleet overgeleverd.’
‘Je kunt je als patiënt heel kwetsbaar voelen.’
Als arts weet ze wat haar te wachten staat. Toch blijkt het iets heel anders om de zorg zelf te ondergaan. ‘Je kunt je als patiënt heel kwetsbaar voelen. Niet alleen tijdens grote of spannende momenten. Juist in heel gewone situaties.’
Mensen die aan haar bed óver haar praten in plaats van mét haar. Een hand op haar arm. Iemand die vraagt of ze het koud heeft en een deken over haar heen trekt. Juist die kleine dingen blijven haar bij. ‘Je merkt hoe belangrijk het is dat iemand je ziet.’
Na de nierdonatie is Linda zes weken thuis om te herstellen. Als ze daarna terugkeert naar de OK, neemt ze haar ervaring als patiënt mee. ‘Voordat ik iemand in slaap breng, probeer ik bewust contact te maken. Ik vraag hoe het met iemand gaat en probeer iets van spanning of ongemak weg te nemen. Als zorgverlener is het goed om je te realiseren dat wat voor ons dagelijkse routine is, voor een patiënt misschien een van de spannendste momenten van zijn leven is.’
De nierdonatie verandert niet alleen Linda’s blik op haar patiënten. Tijdens haar herstel na de donatie komt toevallig een mail voorbij over een promotieonderzoek naar machineperfusie van donorlevers die niet gebruikt kunnen worden voor transplantatie. Linda is op dat moment in opleiding tot anesthesioloog. Of onderzoek iets voor haar is, weet ze eigenlijk niet. ‘Maar dit onderwerp trok meteen mijn aandacht, dus ik besloot te solliciteren.’
Linda onderzoekt hoe donorlevers die in eerste instantie afgekeurd zijn voor transplantatie, buiten het lichaam langdurig in leven kunnen worden gehouden met een perfusiemachine. Door de lever dagenlang onder bijna fysiologische omstandigheden te laten functioneren, ontstaat tijd om de lever uitgebreid te beoordelen en mogelijk te behandelen en herstellen. Linda: ‘Het uiteindelijke doel is om levers die nu niet worden gebruikt, alsnog geschikt te maken voor transplantatie.’
Ook op een andere manier wordt transplantatie steeds meer onderdeel van Linda’s leven. Ze raakt betrokken bij TransFit, waar mensen na een orgaan- of stamceltransplantatie en levende donoren samenkomen om te bewegen en te sporten. Als teamarts van Team NL Transplant, het nationale transplantatiesportteam van TransFit, kunnen deelnemers bij haar terecht met medische vragen. Ook begeleidt Linda het team bij evenementen.
‘Al deze mensen waren er zonder een donor niet meer geweest.’
‘In 2025 was ik als teamarts mee naar de World Transplant Games in Dresden en in 2026 bij de European Transplant Games in Arnhem.’ Om haar heen ziet ze wat donatie en transplantatie voor mensen kunnen betekenen. ‘Al deze mensen waren er zonder een donor niet meer geweest.’ Voor Linda komen hier verschillende lijnen in haar leven samen. Haar broer kreeg een nieuwe nier, zij stond er zelf een af. En wat begon als iets heel persoonlijks, loopt inmiddels als een rode draad door haar werk als arts en onderzoeker.
Soms is er een cruciaal moment in het leven waarop je weet: dit maakt alles anders. In de rubriek Dat Ene Moment vertellen professionals over zo’n moment. Over hoe bepalend dat bleek te zijn. Voor henzelf. Voor die ander. Of voor hun vak. We ontleden elke acht weken een nieuw moment.
