Neen. De radar heeft daar zelfs helemaal niets mee te maken.
Daarvoor moeten we terug naar 1997, het jaar waarin na een fikse verbouwing en vernieuwing, ons Academisch Ziekenhuis Groningen feestelijk heropend werd. Het feest werd ons en onze patiënten gegund en de cadeaus stroomden binnen. Een van die cadeaus kwam van Hollands Signaal uit Hengelo, op dat moment een bedrijf dat militaire elektronische toepassingen maakt, zoals radarapparatuur.
Niet meteen, blijkt als we het Nieuwsblad van het Noorden van 4 juli 1997 erop naslaan.
We waren natuurlijk druk met alle feestelijkheden. Daarom moest de radar eerst nog even wachten op een goede bestemming.
'Logisch dat veel Groningers denken dat die radar voor het heliverkeer is.'
Uiteindelijk ging het gevaarte ons dak op en kreeg het dus een plek bij het heliplatform. Logisch dat veel Groningers en bezoekers denken dat die radar een functie heeft voor het heliverkeer. Maar de piloten vinden hun landingsplaats op een heel andere manier, via navigatiesystemen, kaarten... Ze moeten immers ook vaak op de meest bijzondere plaatsen kunnen landen om zo dicht mogelijk bij slachtoffers te komen.
Hoe dan ook, we zijn enorm gehecht geraakt aan een van de vaste herkenningspunten van ons medisch centrum. En wij vast niet alleen. Dus toen het AZG veranderde in het UMCG, veranderden we de radar mee. Blonk-ie ons eerst nog tegemoet via neonlampen, inmiddels doet-ie dat alweer een tijd via duurzame LED-lampen.
Trouwens, we hebben hier ook nog een lift die geen lift is. Daarover misschien later eens.
Het UMCG is niet alleen maar een universitair medisch centrum. In de rubriek Ondertussen in het UMCG zie je elke acht weken dat er in deze ‘stad in de stad’ zoveel meer gebeurt dan je op het eerste oog denkt.
