‘Zes weken lang kreeg Fabe van maandag tot en met vrijdag protonentherapie. In die periode verbleven we in een familiehuis van het UMCG. Dat was ontzettend fijn, want zo konden we dicht bij het ziekenhuis zijn en hoefden we niet iedere dag vanuit de buurt van Den Haag op en neer te reizen. Het was een spannende tijd. We wisten niet of Fabe het zou overleven en of hij volledig zou herstellen. Maar gelukkig is het goed gegaan.
Fabe is nu alweer zeven jaar, zit in groep 3 en heeft net zijn B-zwemdiploma gehaald. Elke dag voelt als een cadeau, we zijn zo ontzettend dankbaar dat het mede dankzij de zorg die hij kreeg nu zo goed gaat met hem. Daarom wilde ik graag iets terugdoen.
Tijdens ons verblijf in de Familiehuizen merkten we dat er rondom het huis geen overdekte speelplek was. Dat was lastig, want door de bestralingen was Fabe’s huid erg kwetsbaar geworden en kon hij niet in de zon spelen. Tegelijkertijd kon hij eindelijk weer spelen, omdat hij geen chemo meer kreeg en daardoor niet langer misselijk was.
Na contact met de Familiehuizen bleek dat er inderdaad behoefte was aan een overdekte speelplek. Daar was ongeveer 30.000 euro voor nodig. Ik wilde dat bedrag ophalen door iets te doen waar ik niet goed in ben en wat mij echt buiten mijn comfortzone zou halen. Juist omdat patiënten zoals Fabe zoveel moeten doorstaan. Van oorsprong ben ik krachtsporter, dus een meerdaagse triatlon van ruim 500 kilometer langs de hele Nederlandse kust leek me de ultieme uitdaging.
Ik had onderschat hoeveel tijd de voorbereiding zou kosten voor. Ik trainde zes tot acht uur per week en kreeg onderweg verschillende blessures, omdat mijn lichaam deze belasting niet gewend was. Toch merkte ik dat het steeds beter ging.
Maar wat ik misschien nog wel meer onderschatte, was alles eromheen. Ik dacht dat als het verhaal goed was, het geld vanzelf zou komen. Maar zo werkt het niet. Naast het trainen was ik minstens zoveel tijd kwijt aan het vertellen van ons verhaal. Sociale media bijhouden, kranten en de radio benaderen en sponsoren zoeken en bellen. Iedere keer moest ik opnieuw een ingang vinden.
'Ik dacht vaak terug aan waarom ik dit deed.'
1 juni begon de tocht dan eindelijk. In vier dagen legde ik de hele Nederlandse kustlijn af. Ik startte vanuit het zuidwesten van Zeeland, tot het uiterste noordoosten van Groningen. In totaal zwom ik ruim vier kilometer in zee, fietste ik 470 kilometer en liep ik 65 kilometer hard. De laatste tien kilometer protesteerden mijn benen en moest ik mezelf echt vooruit praten. Ik dacht vaak terug aan waarom ik dit deed. Aan de spannende jaren die achter ons liggen en aan hoe dankbaar ik ben dat we nu kunnen genieten van hoe goed het met Fabe gaat.
Bekijk hier de documentaire over de tocht, gemaakt door Lars van Daalen.
Toen ik finishte was het streefbedrag nog niet binnen, maar toen kwam de grote verrassing. De groepen 7 en 8 van de basisschool van mijn drie kinderen hadden een sponsorloop gehouden en maar liefst 7.500 euro opgehaald. Daarmee werd de grens van 30.000 euro alsnog bereikt. Dat maakte de ontlading alleen maar groter.
Het mooiste vind ik dat dit straks iets oplevert waar kinderen jarenlang plezier van hebben. Een plek waar ze, ondanks alles wat er speelt, gewoon weer even kind kunnen zijn. Want wij weten uit ervaring hoe belangrijk zulke momenten zijn in een periode waarin alles draait om ziekte en behandeling. Juist daarom gun ik ieder gezin zo'n plek.'
In september 2026 sluit de actie officieel, doneren kan nog hier. Daarna overhandigt Jurgen het geld feestelijk aan het UMCG en kan het speeltoestel uitgekozen worden.
Meer gezonde jaren voor iedereen vraagt om mensen die blijven leren, vernieuwen en verbinden. Om mensen die zich met hart en ziel inzetten voor betere zorg, gezondheid, onderwijs en wetenschap. In de rubriek Wat mij beweegt vertellen mensen binnen en rond het UMCG wat hen drijft, raakt en beweegt.
