Toen ze hier in 2001 aan de slag ging, had ze nog geen idee van de bijzondere groep klanten die ze zou krijgen. ‘Het UMCG kwam door omstandigheden op mijn pad. Het bevalt me heel goed, vandaar dat ik er nu nog ben. Geen dag is hetzelfde.’ De combinatie van klanten maakt het voor haar zo aantrekkelijk: medewerkers en pensionado’s, patiënten en ex-patiënten. En iedereen heeft wel een bijzonder verhaal. ‘We praten hier nooit over het weer. Ik zit middenin de winkelstraat, dus ik heb geen idee wat voor weer het buiten is.’
‘Ik heb een klant uit Noord Holland die hier al ruim 15 jaar komt.’ Veel van haar vaste klanten waren eerder patiënt in het UMCG. ‘Deze vrouw is daar een voorbeeld van. Zij kreeg een longtransplantatie en lag toen best lang in het UMCG. Na haar controles kwam ze altijd naar mij om haar haar te laten wassen en te föhnen. Ze voelde zich daar beter door. Ze komt nog steeds. Soms na een controle, maar vaak maakt ze er samen met haar man een dagje Groningen van. Dan komt ze dus alleen voor de kapper, echt een dagje uit.’
Het merendeel van Antoinet’s klanten is UMCG-medewerker. ‘Ik heb zowel kantoormedewerkers die in hun pauze komen, als zorgmedewerkers die voor of na hun dienst langskomen. Artsen komen hier meestal als ze geen poli of dienst hebben. Af en toe worden ze gebeld tijdens het knippen. Ik stop dan even, geef ze een pen en blocnote en dan kunnen ze snel actie ondernemen. Maar vroeger hadden ze alleen piepers. Als die ging, moesten ze meteen de kapsalon uit, hun kapsel half af. Snel naar de overkant lopen om iemand terug te bellen. Mobieltjes zijn voor mij veel praktischer.’
Ze knipt ook patiënten op de afdeling. ‘Sommigen kunnen niet naar beneden komen, dan ga ik naar hen toe. Ik ga altijd in overleg met de verpleegkundigen of het kan. Je kan dan niet alles doen. Als patiënten op bed liggen, kan je hun achterkant niet goed knippen. Maar ze voelen zich altijd weer wat beter als hun haar weer opgefrist is.’
Af en toe knipt ze patiënten met wie het niet goed gaat en die voor de laatste keer voordat ze overlijden geknipt willen worden. ‘Dat is voor mij zwaar, maar ik vind het vooral heel mooi dat ik dat mag doen. Het minste wat ik dan kan doen is zorgen dat ze er waardig bij zitten of liggen. Dat is zo belangrijk voor hen en dat maakt het mooi om te doen.‘ Antoinet heeft geleerd om daar goed mee om te gaan. ‘Zoiets komt wel binnen, maar ik ben wel wat gewend inmiddels. Bij iemand die je niet persoonlijk kent, kan je het makkelijker van je af zetten. Ik kan merken dat hier meer complexe zorg is dan vroeger. De patiënten zijn er vaak slechter aan toe. Hier doen ze alles om iemand weer beter te maken. Er zijn dan wondertjes, maar helaas ook mensen die niet meer beter worden.’
Antoinet is nog lang niet uitgeknipt. ‘Ik zou echt niet anders willen, daar heb ik tijdens corona goed over nagedacht. Ik denk ook niet dat ik in een kapsalon buiten het ziekenhuis gelukkig zou worden. Ik blijf hier het liefst tot mijn 67e!’
Het UMCG is niet alleen een maar een universitair medisch centrum. In de rubriek Ondertussen in het UMCG zie je elke acht weken dat er in deze ‘stad in de stad’ zoveel meer gebeurt dan je op het eerste oog denkt.
