‘Wij nemen patiënten op die worden geopereerd. Sommigen moeten hier al om 06.45 uur zijn om te worden voorbereid op hun operatie', vertelt hoofdverpleegkundige Maarten van den Brom van verpleegafdeling K4. ‘Voor de twee of drie verpleegkundigen die er dan zijn, want het is dan nog nachtdienst, is het dan net spitsuur. Ze zijn dan druk met de medicatie voor de opgenomen patiënten die rond die tijd wakker worden en zorg nodig hebben. Het scheelt ze dan tijd als de patiënten die ze moeten voorbereiden op hun operatie, zelf hun controles hebben gedaan bij het zelfmeetpunt in de centrale hal.’
Een aantal afdelingen laat patiënten van 18 jaar en ouder zelf hun metingen doen voor ze op het spreekuur komen of worden opgenomen. In de afspraakbrief krijgen patiënten daar dan informatie over en er staat een QR-code in waarmee ze zich kunnen aanmelden bij een zelfmeetpunt. ‘Op het scherm verschijnen vervolgens de instructies – die zijn in meerdere talen beschikbaar - en je hoort ze via een luidspreker', vertelt innovatieadviseur Elmar Boelkens.
De gemeten waarden staan meteen in het elektronisch patiëntendossier en ze staan op een bonnetje dat uit het apparaat rolt. Boelkens: ‘Patiënten kunnen hun waarden zo heel makkelijk nalezen. Dat geeft ze misschien nog wat meer inzicht in hun eigen gezondheid. Omdat ze het bonnetje kunnen verliezen of weggooien, staan er verder geen persoonlijke gegevens op. We moeten de privacy van onze patiënten goed beschermen. Daarom staan de zelfmeetpunten ook in een afgesloten ruimte.’
Altijd checkt een verpleegkundige de gemeten waarden
De zelfmeetpunten zijn niet voor iedereen geschikt. Afdelingen die er gebruik van maken blijven de metingen bijvoorbeeld doen voor patiënten die problemen hebben met horen of zien of die in een rolstoel zitten. ‘En natuurlijk doen we ze ook voor patiënten die niet met het apparaat uit de voeten kunnen', zegt Van den Brom. ‘Maar de meesten kunnen het zelf.’ Altijd checkt een verpleegkundige in het dossier van de patiënt de gemeten waarden. Lijkt een meting afwijkend, dan doet de verpleegkundige een nameting.
Vooraf is er op de Pre-operatieve Polikliniek een proef met een zelfmeetpunt gedaan en werd patiënten gevraagd wat ze ervan vonden. De meesten gaven aan het prima te vinden om zelf hun metingen te doen. ‘Handig apparaat', ‘duidelijke uitleg’ en ‘prachtig initiatief’, waren bijvoorbeeld meningen. Maar er zijn ook patiënten die het niks vinden. Zo zei iemand: ‘Mijn bloeddruk was hoger door de spanning door het onbekende apparaat’. Anderen gaven aan het onpersoonlijk te vinden, zoals de patiënt die zei: ‘Weg ermee. Ik heb liever dat een verpleegkundige het doet. Ik mis het sociale contact.’
Het UMCG heeft nu drie zelfmeetpunten. Boelkens vertelt dat het aantal afdelingen dat ze wil gebruiken toeneemt: ‘De zorg staat voor grote uitdagingen. Steeds meer mensen hebben zorg nodig, maar er zijn geen extra mensen om dit werk te doen. De zelfmeetpunten zijn er dus niet om personeel te vervangen, wel om ze tijd te geven voor ander werk.’
Hoeveel extra tijd de verpleegkundigen van K4 nu hebben, weet Van de Brom niet precies: ‘We hebben het niet gemeten, maar ik denk dat het zo'n 3 tot 5 minuten per patiënt scheelt. Hebben we veel opnames, dan is het heel fijn dat het zelfmeetpunt onze werkdruk wat verlaagt.’
