'Ik was moe en snel buiten adem’, begint de patiënt die voor de collegezaal staat zijn verhaal. 'Ik dacht dat het door mijn werk kwam, maar toen ik ook bronchitisachtige klachten kreeg, stuurde mijn vriendin me naar de huisarts. Die maakte meteen een hartfilmpje en liet de ambulance komen. In het ziekenhuis ontdekten ze al snel dat ik ernstig hartfalen had. De oorzaak is een genetische afwijking. Ik heb de erfelijke hartspierziekte PLN.’
Hij vertelt de geneeskundestudenten dat het met medicatie een poos beter ging, tot zijn rechterhartkamer verslechterde. In het UMCG kreeg hij onderzoeken om te kijken of hij een steunhart kon krijgen. 'Dat was heel spannend. Helemaal toen een lotgenoot met wie ik op zaal lag, slecht nieuws kreeg. Wat als ik ook geen steunhart kon krijgen?’
Hij vervolgt zijn verhaal en schetst hoe zijn leven met een steunhart eruitzag. 'Je loopt rond met een groot ding en moet erg oppassen met water. Douchen was een heel gedoe want je moet alles afplakken. Ik heb gejankt van blijdschap toen ik na mijn harttransplantatie in Beatrixoord het zwembad in mocht. Die transplantatie is nog maar een paar weken geleden gebeurd. Het is een wonder dat ik hier alweer sta.'
'Als je klachten zo geleidelijk ontstaan, kan het dus gebeuren dat je niet doorhebt dat je heel ziek bent’, concludeert tweedejaars geneeskundestudent Lonneke Webers na afloop van het college. 'En wat goed dat hij zo hard ging trainen toen hij dat steunhart had gekregen zodat hij fit was toen hij die harttransplantatie kon krijgen.' 'Ik vind het mooi hoe hij verder ging met zijn leven’, zegt studiegenoot Lynn Sander. 'Dat hij en zijn vrouw toch nog een kind kregen, al weten ze niet hoe lang hij met zijn donorhart leeft.’
Het patiëntcollege heeft de studenten ook aan het denken gezet over hoe het is om een erfelijke ziekte te hebben. Lynn: 'Als patiënt ben je niet de boosdoener, maar je moet je familie wel slecht nieuws brengen. Deze patiënt deed dat, maar wat als een patiënt dat niet wil doen terwijl er iets aan de ziekte te doen is als je er op tijd bij bent? Ook wil niet iedereen weten of die een erfelijke ziekte heeft. Dat zijn lastige morele vraagstukken.'
'Ook leren we van de colleges hoe we patiënten vragen moeten stellen.'
Vanaf het begin van de studie Geneeskunde krijgen de studenten patiëntcolleges. Ze beginnen de studieweek altijd met een introductiecollege over een nieuw onderwerp, bijvoorbeeld een bepaalde aandoening. Daarna komt een patiënt erover vertellen. 'Dan heeft de docent bijvoorbeeld uitgelegd dat je door een ziekte moe kunt zijn, en horen we van de patiënt wat de impact daarvan is', vertelt Lonneke. 'Ook leren we van de colleges hoe we patiënten vragen moeten stellen. Zo vroegen we eens aan een patiënt of die een pneumonie had gehad en begreep die onze vraag niet. Waren we even vergeten dat niet iedereen de kennis heeft die wij hebben en weet dat een pneumonie een longontsteking is.'
Wat patiënten vertellen maakt altijd veel indruk op Lonneke en Lynn. Ze onthouden alle patiëntcolleges. 'Soms lees ik iets in een studieboek en denk ik: dat had die ene patiënt ook! Dan weet ik weer precies wat die allemaal heeft verteld en meegemaakt', zegt Lonneke. 'En dat motiveert me dan extra om de lesstof te gaan leren.'
In het UMCG kom je veel verschillende mensen in opleiding tegen. We zijn dan ook een plek waar onderwijs gegeven en ontwikkeld wordt. In de rubriek Geleerd kun je meelopen met de mensen, het onderwijs en de opleidingen. Elke acht weken opnieuw.
