Aan de Fonteinpatio is het dinsdagavond even geen UMCG zoals je dat kent. Rond de fontein ontstaat een intieme plek, bijna een klein festivalterrein. Met kampvuur, sleeën, festival-wegwijzers en heel veel lichtjes. Vrijwilligers halen patiënten op: lopend, in een rolstoel of in hun bed. Iedereen die wil, kan erbij zijn. Even weg van de afdeling. Even samen.
In vuurschalen brandt vuur. Geen gewone vuren -natuurlijk- maar oefenvuren van de Groningse brandweer. Zij zijn er deze avond ook bij. ‘Echte vuren zijn hier niet handig,’ vertelt geestelijk verzorger Ruth Hartog. ‘Maar dit geeft wél dat gevoel: samen rond het vuur.’
'Het licht, de muziek en de woorden zijn voor iedereen’
Er klinkt muziek. Een Ierse band, accordeon, viool. Van Stille nacht tot Feliz Navidad. ‘Of je uit de Bijbel leest, uit de Koran, gelooft in liefde of nergens in gelooft. Dat doet hier niet ter zake', zegt geestelijk verzorger Angelique van Veen. 'Het licht, de muziek en de woorden zijn voor iedereen.’
De avond begint met het aansteken van een kaars. Een moment om stil te staan bij de lading die kerst kan hebben als je ziek bent. Als je niet thuis bent bij je geliefden. Als deze kerst anders voelt dan alle voorgaande. Misschien zelfs als een afscheid. Juist daarvoor is ruimte. Voor het donker dat er ook mag zijn.
