‘Op de basisschool hadden een vriendinnetje en ik bedacht dat we later kraamverpleegkundige wilden worden', vertelt verpleegkundig specialist Mirjam Westra. ‘Op de middelbare school wilde ik nog steeds verpleegkundige worden. Het verpleegkundig vak zit in de familie.’
Tijdens de HBO-V-opleiding stippelde ze haar loopbaan uit: eerst een poosje op een chirurgische afdeling werken, dan op de intensive care zodat ze daarna aan de slag kon op de spoedeisende hulp of ambulance. ‘De actie leek me leuk. Dus toen ik stage had gelopen bij een instelling voor verstandelijk gehandicapten en ze me een baan aanboden, heb ik die niet geaccepteerd. Ik wilde liever in het UMCG werken en dat lukte: ik werd aangenomen op de afdeling Traumatologie.’
Ze kreeg er te maken met allerlei patiënten. Een doorsnee van de samenleving. ‘De een was van het dak gevallen omdat ‘ie in de storm dakpannen ging recht leggen, een ander was aangereden door een spookrijder of had door drugsgebruik een abces. Boeiende casussen, al was het voor de patiënten zelf natuurlijk helemaal niet leuk.’
‘Dingen ingeslikt zoals bestek of batterijen.’
Naast patiënten die door een ongeluk of domme pech gewond waren geraakt, verpleegde ze er patiënten die zichzelf iets hadden aangedaan: ‘Die zichzelf bijvoorbeeld hadden verwond of dingen hadden ingeslikt zoals bestek of batterijen. Heel intrigerend vond ik dat want hoe kom je tot zulk gedrag? En wij lapten de patiënt fysiek weer op, maar wat gebeurde er daarna met hun psychische problemen?’
Die vragen lieten haar niet los en ze besloot haar carrière een andere wending te geven: ze ging werken op de gesloten afdeling acute psychiatrie. 'Dat was wel even een cultuurshock', herinnert Mirjam Westra zich. ‘Ik was gewend om in de actie-stand te staan, en nu was er zijn, bij patiënten in de woonkamer zitten, soms al genoeg. Een jaar heb ik daar gewerkt en ben toen naar de afdeling Depressie gegaan. Dat paste beter bij me want daar had ik als verpleegkundige een duidelijkere rol in de behandeling van de aandoening.’
‘Misbruik of andere traumatische ervaringen die niet goed zijn verwerkt.’
Sinds elf jaar is ze verpleegkundig specialist GGZ en sinds drie jaar opleider, en ze behandelt nog steeds patiënten die een depressie hebben maar doet dat nu als regiebehandelaar op de polikliniek Depressie. Vroeg ze zich eerder af hoe het komt dat mensen zichzelf dingen aandoen, nu weet ze dat dat allerlei oorzaken kan hebben. ‘Zoals een pestverleden, tegenslagen, het verlies van dierbaren of verwaarlozing, maar ook misbruik of andere traumatische ervaringen die niet goed zijn verwerkt. Dat kan heftige emoties oproepen en niet iedereen kan daar goed mee omgaan. Of ze hebben geen goed sociaal netwerk en erfelijkheid kan een rol spelen waardoor iemand extra kwetsbaar is.
Haar patiënten helpt ze om op een andere manier met hun problemen om te gaan en samen zoeken ze naar manieren om het leven draaglijker te maken. ‘Medicatie kan helpen, maar ook een zinvolle dagbesteding. Dat kan betaald werk zijn, of vrijwilligerswerk. Zo is een van mijn patiënten gaan werken op een zorgboerderij en daar helemaal opgebloeid. Ik heb nu een intensievere behandelrelatie met mijn patiënten. Door alle gesprekken die ik met ze heb, leer ik ze heel goed kennen. Ik vind het fijn om een rol te kunnen spelen in hun herstel en kwaliteit van leven.’
Soms is er een cruciaal moment in het leven waarop je weet: dit maakt alles anders. In de rubriek Dat Ene Moment vertellen professionals over zo’n moment. Over hoe bepalend dat bleek te zijn. Voor henzelf. Voor die ander. Of voor hun vak. We ontleden elke acht weken een nieuw moment.
