“Iedereen probeer ik hier met een goed gevoel weg te laten gaan”

Ze heeft de mooiste werkplek van het UMCG en zal voor veel patiënten een bekend gezicht zijn. In de centrale hal zit Jenny Oostland achter de balie om patiënten op te vangen die voor een opname komen. Ze doet dat al dertig jaar.

"Vroeger woonde ik met mijn ouders aan de Oostersingel, tegenover het ziekenhuis. We hadden uitzicht op de grote verpleegzaal van chirurgie, als er een patiënt voor het raam stond zwaaide ik altijd even. Het leek me mooi om in het ziekenhuis te werken en daarom schreef ik me in bij personeelszaken. Al binnen een maand kon ik bij de verrichtingenadministratie komen werken. Daar typte je de nota's voor patiënten en verzekeraars."

Door de poort

"Na tien jaar heb ik bij Opname gesolliciteerd want ik wilde graag met patiënten werken. Dat was in 1985, Opname zat toen in de serre van het Poortgebouw. Met een microfoon riepen we de patiënten op uit de wachtkamer. Als ze met ontslag gingen kwamen ze weer. Pas nadat ze eventuele telefoonkosten hadden afgerekend en hun ontslagbrief hadden ingeleverd konden ze door de poort naar buiten.
Sinds 1995 zitten we in de centrale hal, de mooiste werkplek van het ziekenhuis. Van alles komt hier voorbij, ik weet altijd precies wat er in de mode is. Ook zie ik regelmatig werklui met een theedoek om de hand binnenkomen, die wijs ik meteen de weg naar de spoedopvang. Laatst wilde iemand de doek van zijn hand halen om te showen dat z'n duim er bijna af was. Toen heb ik snel 'ho!' geroepen."

Spanning doorbreken

"Patiënten komen hier vaak gespannen. Ik help ze zoals ik zelf geholpen wil worden en soms probeer ik met wat humor de spanning te doorbreken. Vanwege parkeerkosten vraag ik altijd of iemand lang opgenomen moet worden en sommigen vertellen dan hun hele ziektegeschiedenis. De tranen schieten me wel eens in de ogen. Ik luister altijd met oprechte belangstelling en neem er de tijd voor ook al staat er een rij. En hoor ik dat een patiënt iets in het Gronings zegt, dan ga ik Gronings praten. Vaak kijken ze dan opgelucht en voelen ze zich meer thuis.
Door eerdere gebeurtenissen in het ziekenhuis zijn patiënten wel eens geïrriteerd of boos als ze hier komen. Ook dan laat ik ze hun verhaal doen. Als iemand er prijs op stelt bel ik een collega van klachtopvang of ik geef een brochure mee over de klachtregeling. Heeft iemand een vraag die ik niet kan beantwoorden dan probeer ik altijd een naam en telefoonnummer te geven want ik wil niemand van het kasje naar de muur sturen. Iedereen probeer ik hier met een goed gevoel te laten weggaan."

Zit je hier nog steeds?

"Al zie ik patiënten maar even, met sommigen bouw je toch een band op. Zo is er een man die hier als jongetje van 4 aan de hand van zijn ouders binnenkwam, die ik zag veranderen in een puber en die nu getrouwd is en een kind heeft. En de vader van een patiënt die een nieuwe lever heeft gekregen, komt mij regelmatig vertellen hoe het met zijn zoon gaat. Het gebeurt ook wel dat patiënten verbaasd reageren als ze me zien. Zit je hier na al die jaren nog steeds?, roepen ze dan. Vaak zijn ze blij een vertrouwd gezicht te zien."