En toen ging woensdag 4 februari ineens bij iedereen in Noord-Nederland rond 6.30 uur een NL-Alert af: code rood, met de dringende oproep: ga niet de weg op. In de afgelopen weken was het al regelmatig code geel of oranje vanwege sneeuw, gladheid en ijzel, maar rood hadden we nog niet gehad. Wat betekent dit voor al het werk dat alleen in het UMCG kan plaatsvinden? Kunnen patiënten nog naar het UMCG komen? Gaan tentamens door? En hoe zit het met onderzoekers die bijvoorbeeld voor hun proefdieren moeten zorgen?
In het UMCG wordt in zo’n geval direct een Crisisbeleidsteam (CBT) opgeroepen. Zij kwamen direct bijeen en besloten al snel: in deze omstandigheden kunnen onze medewerkers en patiënten niet de weg op. Geplande afspraken, behandelingen en operaties tot 12.00 uur werden geannuleerd, alleen de acute zorg ging door. Ook tentamens werden uitgesteld. Toen duidelijk werd dat het de hele dag glad zou blijven, volgde het besluit om de geplande zorg voor de rest van de dag te schrappen.
Ondertussen was anesthesioloog Sawal Atmosoerodjo al onderweg naar het UMCG. Want de acute zorg stopt nooit. Sawal woont dicht bij het UMCG en dacht: als veel collega’s niet kunnen komen en mij lukt dat wel, dan kunnen ze mijn hulp vast gebruiken. Hij bond zijn schaatsen onder en gleed naar zijn werk:
Eenmaal in het UMCG aangekomen, trof hij nauwelijks iemand aan. In de anders zo drukke straten loopt nu niemand. Geen mensen bij de Fontein, gesloten winkels en lege wachtruimtes: het was een vervreemdende gewaarwording voor degenen die er wél waren. Bij de afdeling Keel-, Neus- en Oorheelkunde zat Michiel Balkema achter de balie, druk bezig met het afbellen en opnieuw inplannen van patiënten: een flinke puzzel die niet meteen klaar is:
En zo waren er meerdere collega’s die de ijzel trotseerden om het werk te doen dat altijd door moet gaan, ook als het code rood is. Van onderzoekers die op deze dag een meting moesten doen of hun proefdieren moesten verzorgen, tot laboranten en pathologen die met spoed bloed, urine en weefsel onderzochten. Tientallen collega’s waren al op dinsdagavond naar het UMCG gekomen. Zij sliepen op een leegstaande afdeling, zodat ze de volgende ochtend op tijd konden beginnen. Ook bleven veel collega’s uit de nachtdienst langer doorwerken omdat andere collega’s niet konden komen. Artsen die normaal een volle poli draaien, belden met hun patiënten en overlegden met de administratie welke patiënt wanneer gezien moet worden.
Bij de telefooncentrale stond de telefoon roodgloeiend, buiten hielden collega’s van de sneeuwploeg het terrein begaanbaar en op de spoedeisende hulp werden de mensen geholpen die binnenkwamen met een botbreuk of bloeding in het hoofd. Aan het eind van de middag waren er negentien patiënten op de SEH als gevolg van de gladheid, vertelt een regieverpleegkundige. Media die al in Groningen waren, deden verslag.
Na een enerverende dag maakte het CBT de balans op: code rood was voorbij, donderdag 5 februari kan het UMCG weer terug naar ‘business as usual’. Voor Sawal, Michiel en alle andere collega’s die er tijdens code rood tóch waren om het noodzakelijke werk door te laten gaan, was er een gratis maaltijd in het personeelsrestaurant. Een kleine blijk van waardering voor hun geweldige inzet.
Het UMCG is niet alleen maar een universitair medisch centrum. In de rubriek Ondertussen in het UMCG zie je elke acht weken dat er in deze ‘stad in de stad’ zoveel meer gebeurt dan je op het eerste oog denkt.
