Niels Ringma loopt - voor zover bekend als eerste ooit - de 4 Mijl met een steunhart. Hij doet dit samen met zijn fysiotherapeuten Rik Buikema en Wessel Piersma van UMCG Centrum voor Revalidatie (Beatrixoord).
Hoe belangrijk is het voor jou om de 4 Mijl te lopen?
Niels Ringma: ‘Ik doe mee aan de 4 Mijl om te laten zien wat er mogelijk is met een steunhart. En voor mezelf is het een mooi doel om naartoe te werken, ik ben al sinds maart hiervoor aan het trainen, want met een steunhart moet je het heel rustig opbouwen.
Vier jaar geleden werd ik ineens flink zwaarder omdat ik vocht vasthield. Ik werd steeds vermoeider en benauwder en op een dag viel ik om. Ik bleek zeer ernstig hartfalen te hebben. Ik had nog nooit van een steunhart gehoord, maar een week later had ik er één. Ik sta ook op de wachtlijst voor een harttransplantatie. Ik wil graag veel sporten om zo fit mogelijk te zijn voor de transplantatie.’
Hoe vind je het om dit samen met je zorgverlener te doen?
Niels Ringma: ‘Ik vind het heel tof dat Rik en Wessel met mij meelopen. Het had niet gehoeven maar ik waardeer het enorm. En ik denk ook dat ik er iets aan heb. Ik heb altijd de neiging om te snel te starten, hopelijk kunnen ze me daarbij helpen. Het zal een flinke opgave worden, ook vanwege de drie kilo extra gewicht van het steunhart dat ik mee moet sjouwen. Mijn doel is om te blijven rennen en niet te stoppen of wandelen.’
Waarom lopen jullie de 4 Mijl met een patiënt?
Rik Buikema: ‘Niels is een uitzonderlijke patiënt. Voor zover wij weten heeft er nog nooit iemand met een steunhart de 4 Mijl gelopen. Als fysiotherapeuten bij Beatrixoord hebben Wessel en ik hem geholpen om te revalideren en nu willen we hem graag helpen bij deze uitdaging.
Het lastige van sporten met een steunhart is dat het bloed op een vast aantal toeren wordt rondgepompt. Dat is enorm beperkend als je je gaat inspannen. Dat Niels toch de 4 Mijl kan lopen, is omdat hij de rest van zijn lichaam goed getraind heeft. Het laat zien wat er mogelijk is, als je écht iets wilt.’
Erwin Sagel kreeg in juni 2025 in het UMCG een longtransplantatie. De 4 Mijl van vorig jaar kwam te vroeg voor hem, dit jaar laat hij graag aan het team in het UMCG en aan andere patiënten zien dat hij dit kan. Sagel loopt samen met long- en transplantatiearts Tji Gan.
Hoe belangrijk is het voor jou om de 4 Mijl te lopen?
Erwin Sagel: ‘Ik vind dit belangrijk om te doen. Ik wil hiermee andere patiënten motiveren, door te laten zien wat er mogelijk is na zoiets zwaars als een longtransplantatie.
Zes jaar geleden werd bij mij na een zwaar ongeluk ontdekt dat ik een longaandoening had. Het zit in de familie, mijn vader is ook getransplanteerd.
In juni 2025 ben ik getransplanteerd en ik dacht toen al: als ik de kans krijg om weer gezond te worden, dan ga ik de 4 Mijl lopen. Ik had mijn arts gevraagd of ik vorig al kon lopen, maar dat was te hoog gegrepen. Het gaat nu relatief goed met me, al is de ene dag beter dan de andere. De 4 Mijl gaat een pittige strijd worden, maar ik heb er goed voor getraind.’
Hoe vind je het om dit samen met je zorgverlener te doen?
Erwin Sagel: ‘Dat vind ik toch wel heel bijzonder. De mensen in het Transplantatiecentrum van het UMCG zijn elke dag bezig om ons patiënten in leven te houden. Door de 4 Mijl te lopen wil ik ook mijn dankbaarheid tonen aan het hele team dat mij geholpen heeft. Dat ze zien wat ze bereikt hebben en wat ik na de transplantatie weer kan.’
Waarom loop jij de 4Mijl met een patiënt?
Tji Gan: ‘Ik probeer mijn patiënten altijd uit te dagen en om doelen te stellen, om zo een gezonde levensstijl te stimuleren. Als dat een sportdoel is, dan kan het helpen om dit samen te doen: ik merk altijd dat dat voor mensen een waardevolle stimulans is. En ik vind het zelf ontzettend leuk om te doen. Patiënten als Erwin laten hiermee zien dat er na een transplantatie meer mogelijk is dan je denkt.’
Samen met tientallen andere kinderen met een klompvoet loopt de 8-jarige Ivan Renkema de Mini 4 Mijl. Het kinderorthopodisch team van het Beatrix Kinderziekenhuis maakt er een speciale dag van.
Hoe belangrijk is het voor Ivan om de Mini 4 Mijl te lopen?
Nienke Renkema, moeder van Ivan: ‘We hebben Ivan pas een paar jaar geleden verteld dat hij klompvoeten had, omdat we niet wilden dat hij zich anders dan anderen zou voelen. En je ziet het bij hem ook nauwelijks. Toen hij een baby was moesten we iedere week naar het UMCG voor nieuw gips en uiteindelijk kreeg hij een ingreep aan zijn achillespezen, zodat zijn voeten de juiste stand konden aannemen. Dat is goed gegaan, al neigt één van zijn voeten naar binnen en is die voet ook twee maten kleiner dan de andere. Hij noemt het ‘zijn schattige voet’.
Ivan is heel actief, houdt van sporten en heeft er ontzettend veel zin in om met zijn vader en de andere kinderen te gaan rennen. Hiermee laten ze zien: wij kunnen dit ook.’
Hoe vindt Ivan het om dit samen met andere kinderen met een klompvoet te doen?
Nienke Renkema: ‘Ivan heeft nog nooit andere kinderen met een klompvoet ontmoet. Dat is ook een reden dat we meedoen. Toen we door het kinderziekenhuis werden uitgenodigd om samen met andere kinderen met een klompvoet de Mini 4 Mijl te lopen, leek het ons gaaf om met zo’n grote groep aan de buitenwereld te laten zien dat ze dit kunnen. Ik ben benieuwd hoe hij het vindt om andere kinderen te ontmoeten die hetzelfde hebben als hij.’
Waarom organiseert het kinderziekenhuis dat zo’n grote groep kinderen met een klompvoet de Mini 4 Mijl loopt?
Physician assistant Joyce Bos: ‘Wij doen al een paar jaar mee aan de Mini 4 Mijl om kinderen met een klompvoet met elkaar in contact te brengen. Ze zien hierdoor dat ze niet de enige zijn. En we stimuleren de kinderen natuurlijk graag om lekker te sporten. We komen vooraf bij elkaar, ze krijgen een shirtje van het Beatrix Kinderziekenhuis UMCG en gaan na afloop met elkaar lunchen. Door samen te rennen, laten de kinderen zien dat je dit met een klompvoet net zo goed kunt als andere kinderen.’
